De hypothalamus-hypofyse-bijnier-as (HPA-as) is het centrale systeem dat de hormonale stressrespons reguleert. Dit systeem zorgt ervoor dat het lichaam zich kan aanpassen aan stress en dat de stressreactie weer wordt afgeremd zodra de situatie onder controle is.
Snelle en trage stressreactie
Bij stress worden twee systemen geactiveerd. Allereerst het sympathisch-adreno-medullaire systeem, waarbij via het autonome zenuwstelsel adrenaline wordt afgegeven door het bijniermerg. Dit gebeurt binnen seconden en leidt tot een snelle toename van hartslag, bloeddruk en alertheid. Daarnaast wordt de HPA-as geactiveerd. Vanuit de hypothalamus wordt corticotropine-releasing hormoon (CRH) afgegeven, dat de hypofyse stimuleert tot afgifte van adrenocorticotroop hormoon (ACTH). Dit zet de bijnierschors aan tot productie van cortisol. Cortisol werkt trager dan adrenaline en heeft een meer regulerende functie.
Cortisol en negatieve feedback
Cortisol ondersteunt de stressrespons door de beschikbaarheid van energie te verhogen en door cardiovasculaire en immuunprocessen te beïnvloeden. Tegelijkertijd heeft cortisol een remmend effect op de hypothalamus en hypofyse. Deze negatieve feedback zorgt ervoor dat de stressreactie niet onbeperkt doorgaat, maar weer wordt afgebouwd wanneer de dreiging afneemt. Een goed functionerende HPA-as wordt gekenmerkt door een snelle activatie en een effectieve terugkeer naar het uitgangsniveau.
Amygdala, hippocampus en prefrontale cortex
De HPA-as staat niet op zichzelf, maar wordt gereguleerd door hersengebieden die betrokken zijn bij emotieregulatie. De amygdala speelt een rol bij het herkennen van dreiging en kan de stressrespons versterken. De hippocampus is gevoelig voor cortisol en draagt bij aan de contextuele verwerking van stress; dit gebied heeft een remmende invloed op de HPA-as. Ook de prefrontale cortex is van belang. Dit gebied is betrokken bij cognitieve controle en kan via top-down regulatie de activiteit van de amygdala en daarmee de stressrespons dempen. De balans tussen deze systemen bepaalt in belangrijke mate hoe iemand op stress reageert.
Chronische stress en ontregeling
Bij langdurige of herhaalde stress kan de regulatie van de HPA-as verstoord raken. De stressrespons kan dan te sterk, te langdurig of onvoldoende flexibel worden. Chronisch verhoogde cortisolspiegels worden in verband gebracht met veranderingen in hersenstructuren, met name in de hippocampus. Er zijn aanwijzingen dat langdurige blootstelling aan stress gepaard gaat met volumeverlies en verminderde neuroplasticiteit. Dit kan bijdragen aan klachten op het gebied van stemming, geheugen en concentratie.
Relatie met psychiatrische stoornissen
Ontregeling van de HPA-as wordt gezien bij verschillende psychiatrische aandoeningen, met name bij depressie en posttraumatische stressstoornis. Bij depressie wordt vaak een verhoogde activiteit van de HPA-as gevonden, met verhoogde cortisolspiegels en een verminderde gevoeligheid voor negatieve feedback. Bij posttraumatische stressstoornis lijkt het stresssysteem juist gevoeliger te zijn geworden, waardoor relatief milde prikkels een sterke stressreactie kunnen oproepen. Deze bevindingen ondersteunen het idee dat psychiatrische stoornissen mede begrepen kunnen worden als ontregeling van stress- en adaptatiesystemen.
Samenhang met behandeling
Antidepressiva en psychotherapie lijken indirect invloed te hebben op de HPA-as. Door effecten op neurotransmissie en neuroplasticiteit kan de regulatie van de stressrespons geleidelijk herstellen. De HPA-as vormt daarmee een belangrijke schakel tussen biologische, psychologische en omgevingsfactoren bij het ontstaan en herstel van psychiatrische klachten.
Literatuur
- McEwen BS. Stress, adaptation, and disease: allostasis and allostatic load. Ann N Y Acad Sci. 1998.
- Pariante CM, Lightman SL. The HPA axis in major depression. Trends Neurosci. 2008;31:464–468.
- Stahl SM. Stahl’s Essential Psychopharmacology. 5e editie. Cambridge University Press, 2021.