Bondingtherapie werd begin jaren ’70 ontwikkeld door Daniel Casriel (1924-1983), een Amerikaanse psychiater en psychoanalyticus. Hij noemde de therapie New Identity Process (NIP), later kreeg de therapie de naam bondingtherapie.
Bondingtherapie is een behandelmethode die zich richt op het herstellen van vermeende tekorten in vroege hechtingservaringen. De methode is in de loop der tijd onderwerp geweest van discussie en kritiek, onder andere vanwege de theoretische aannames en de wijze van toepassing.
De wetenschappelijke onderbouwing is beperkt en de methode wordt binnen de reguliere geestelijke gezondheidszorg niet als standaardbehandeling beschouwd.
Voor een overzicht van gangbare en goed onderbouwde therapievormen verwijzen wij naar de hoofdpagina Therapievormen.